支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
谓挥动鞭梢使发声。
引唐•李白 《行行且游猎篇》:“金鞭拂雪挥鸣鞘,半酣呼鹰出远郊。”王琦 注引《广韵》:“鞘,鞭鞘也。”宋•王禹偁 《寿宁节祝圣寿》诗之二:“数声飞电响鸣鞘,香褭金炉映赭袍。”明•汤式 《端正好·元日朝贺》套曲:“九龙车霞光闪闪明芝盖,五凤楼日色瞳瞳映赭袍,隐隐鸣鞘。”
挥鞭作声。
引唐·李白〈行行游且猎篇〉诗:「金鞭拂雪挥鸣鞘,半酣呼鹰出远郊。」宋·张孝祥〈浣溪沙·霜日明霄〉词:「霜日明霄水蘸空,鸣鞘声里绣旗红,淡烟衰草有无中。」
拼音:míng qiào
释义:挥动鞭梢使发声
["◎装刀、剑的套子。如 刀~。剑~。","◎拴在鞭子末端的细皮条。如 鞭~。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng ér qǐ
hè míng zhī shì
wā míng gǒu fèi
jī míng gǒu jiào
yăn huā ěr míng
dà míng dà fàng
míng tiáo
míng kē
hǒu míng
zhōng míng lòu jìn
míng fú
dāo qiào
míng lǜ
míng jū
chóng míng zhōng yuè
dǐng shí míng zhōng
míng yì
áng shǒu sī míng
míng jiāng
míng ráo
yǐn háng yī míng
míng yě shí píng
léi gǔ míng jīn
biān shāo
míng huáng
míng jú
hán míng
qiào mă zǐ
hóng yàn āi míng
míng zhōng liè dǐng
bù píng ér míng
băi niăo qí míng
yī míng
huǒ shān míng
fèng míng qí shān