支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
古代管乐器。葭,通“笳”。
吹奏笳笛。
引汉•张衡 《西京赋》:“发引和,校鸣葭,奏《淮南》,度《阳阿》。”
吹奏笳笛。参见“鸣笳”。
引《文选·谢灵运<九日从宋公戏马台集送孔令诗>》:“鸣葭戾朱宫,兰巵献时哲。”李周翰 注:“葭,笛也。天子行,鸣笛引路也。”
míng jiā ㄇㄧㄥˊ ㄐㄧㄚ
(1).古代管乐器。葭,通“ 笳 ”。 汉 张衡 《西京赋》:“发引和,校鸣葭,奏《淮南》,度《阳阿》。”
(2).吹奏笳笛。《文选·谢灵运<九日从宋公戏马台集送孔令诗>》:“鸣葭戾朱宫,兰巵献时哲。” 李周翰 注:“葭,笛也。天子行,鸣笛引路也。”参见“ 鸣笳 ”。
["①初生的芦苇。如 ~芦。~莩(❶芦苇中的薄膜;❷喻关系疏远的亲戚,如“~~之亲”)。②古同“笳”,一种乐器。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng gǒu dào
luán míng
jiān jiā yǐ yù shù
fēng míng qì
yī míng jīng rén
míng shēng
míng jī
zhēng míng
míng kē
jiā fà
jiā lǜ
tīng jiā
jiān jiā yī rén
míng shù
yē míng
míng biāo
míng gāo
míng zhù
míng tuó
dǐng shí míng zhōng
wă fǒu léi míng
cháo míng diàn chè
rèn shēn ěr míng
míng jú
hú míng gōu zhōng
féi dùn míng gāo
gū yàn āi míng
áo míng biē yīng
liăng bù wā míng
míng yáng fèng
shān gǔ míng
léi míng diàn shăn
míng hè zhōu
wă fǔ zhī míng
lòu jìn zhōng míng