支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
笳笛。古管乐器名。汉时流行于西域一带少数民族地区,初卷芦叶为之,后改用竹。
吹奏笳笛。古代贵官出行,前导鸣笳以启路。亦作进军之号。
笳笛。古管乐器名。 汉•时流行于 西域 一带少数民族地区,初卷芦叶为之,后改用竹。
引《六韬·军略》:“击雷鼓,振鼙、鐸,吹鸣笳。”
引三国 魏 曹丕 《与梁朝歌令吴质书》:“从者鸣笳以启路,文学托乘於后车。”宋•王安石 《晏元献挽辞》之一:“萧瑟城南路,鸣笳上九原。”清•昭槤 《啸亭杂录·孝感之战》:“其垒外松棚下,餘贼方瞭望,余骤发矢伤数人,贼错愕间, 江西 兵展旗鸣笳以进。”
["◎〔胡~〕中国古代北方民族的一种乐器,类似笛子。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng gǒu gēng
jī míng ér qǐ
hú míng xiāo zào
míng duò
míng fèng zhāo yáng
diàn shăn léi míng
jī míng zhī zhù
lóng míng
jī míng
jī míng sān xǐng
wă fǔ léi míng
míng yuān jiào qū
míng jī
míng jīn
míng láng
míng chī
zhōng míng lòu jìn
míng dàn
míng dòng
ěr míng mù xuàn
hú míng gōu huǒ
míng shā
cháng míng jī
míng fèi kè
yōu yōu lù míng
wă fǒu léi míng
míng qí fèng
nòng kǒu míng shé
wú fèng zhī míng
hán míng
jiā yín
dōng míng xī yīng
yuè zhuó míng qí
dǐng shí zhōng míng
míng yù yè zǔ
jǐng zhōng cháng míng